Osiągnięciu tak znakomitych efektów służą instalacje:

  • wentylacja mechaniczna z odzyskiem ciepła ze zużytego powietrza przed usunięciem go na zewnątrz budynku (rekuperacja),
  • ewentualna wentylacja grawitacyjna wspomagana tzw. kominem słonecznym (zwykle standardowa wentylacja grawitacyjna w lecie nie działa dobrze lub nawet działa w odwrotnym kierunku). Komin słoneczny jest pionowym przewodem wywiewnym, wyeksponowanym na promieniowanie słoneczne na całej wysokości, najczęściej pomalowany na czarno dla lepszej absorpcji ciepła, ogrzewa słup powietrza w jego wnętrzu, co powoduje wzmocnienie ciągu powietrza i usprawnia wentylację,
  • gruntowy powietrzny wymiennik ciepła lokalizowany na drodze powietrza zewnętrznego (zimnego) do wnętrza budynku. Zwykle lokalizowany jest pod projektowanym budynkiem – dla ograniczenia strat energii i przyśpieszonego wychłodzenia złoża. Instalację wykonuje się na głębokości 0,7–4 m pod powierzchnią gruntu w zależności od warunków zewnętrznych, izolacji termicznej nad złożem lub jej braku i przyjętej technologii (instalacja płytowa, rurowa, żwirowa),
  • pompa ciepła – urządzenie, które wymusza przepływ ciepła ze środowiska zewnętrznego, które ma niższą temperaturę do wnętrza budynku. Proces ten zachodzi dzięki energii mechanicznej dostarczonej z zewnątrz lub dzięki energii cieplnej. Pompy ciepła mają dużą efektywność przy małej różnicy temperatur (między temperaturą złoża – dolne źródło a temperaturą czynnika grzewczego ogrzewanego pomieszczenia – górne źródło), a tracą ją szybko wraz ze wzrostem tej różnicy. Dlatego pompa ciepła uzyskuje największą skuteczność energetyczną w połączeniu z ogrzewaniem niskotemperaturowym (np. ogrzewanie podłogowe). Zwykle stosuje się poziome kolektory gruntowe jako dolne źródło ciepła: ciepło zmagazynowane w gruncie jest odbierane za pomocą wężownic układanych na głębokości 1,5-2 m pod powierzchnią terenu. Powierzchnia wykorzystywana dla kolektorów jest zazwyczaj 3-krotnie większa od powierzchni ogrzewanego domu. Teren ten można wykorzystywać jedynie do posadzenia na nim roślinności niskokorzennej.

Zalety: relatywnie niski koszt inwestycyjny (najtańsze jest dolne źródło powietrzne, ale ma bardzo niską efektywność) i prosty montaż.
Wady: temperatura źródła podatna na wahania sezonowe oraz wykorzystanie dużej powierzchni terenu, którego możliwości zagospodarowania zostają znacznie ograniczone. System jest całkowicie hermetyczny, skutkuje to zaletą w postaci braku potrzeby serwisu, przeglądów i obsługi. Ponosimy tylko koszt zakupionej energii elektrycznej (koszt energii elektrycznej potrzebnej do zasilania silników i sprężarki wynosi w Polsce ok. 0,35–0,37 zł/kWh brutto dla gospodarstw domowych). Przy odwróconym działaniu, dzięki zainstalowanemu dodatkowemu modułowi, pompy ciepła mogą też chłodzić pomieszczenia. Praca sprężarki powoduje wprawdzie zwiększenie poboru energii, jednak jest on mniejszy niż w przypadku tradycyjnej klimatyzacji;

  • instalacje budynków inteligentnych (automatyka łącząca działanie wentylacji i ogrzewania w zależności od warunków zewnętrznych, pory doby, przyjętego sposobu użytkowania),
  • kolektory słoneczne, zwykle do ogrzania ciepłej wody użytkowej. Mogą też służyć do ogrzewania przez niskoemisyjne źródła ciepła – np. do ogrzewania podłogowego,
  • KUG – kompaktowe urządzenie grzewcze – warto o nim wspomnieć w kontekście budownictwa pasywnego jednorodzinnego. Sprzęga ono do pracy wentylatory, rekuperator, filtry powietrza, zbiornik ciepłej wody użytkowej, pompy cyrkulacyjne oraz nagrzewnicę, zamykając wszystkie te elementy i integrując je dla zapewnienia najlepszej wydajności w jednym urządzeniu. Sposób działania KUG przedstawia się następująco: świeże powietrze pobierane z zewnątrz przeprowadzane jest przez rekuperator, gdzie ogrzewane jest ciepłem odzyskanym z powietrza zużytego wyrzucanego na zewnątrz budynku. Przed wejściem do rekuperatora powietrze jest wstępnie ogrzewane przez gruntowy wymiennik ciepła. Po przejściu przez rekuperator ogrzane powietrze może być dodatkowo dogrzewane do zadanej wartości przy pomocy wodnej nagrzewnicy powietrza zasilanej wodą ze zbiornika ciepłej wody użytkowej. Tak przygotowane powietrze doprowadzane jest kanałami wentylacyjnymi i nawiewane do pomieszczeń mieszkalnych, a następnie rozprowadzane po całym budynku. Zużyte powietrze odprowadza się przez centralę wentylacyjną do rekuperatora, gdzie następuje odzysk ciepła na rzecz świeżego powietrza czerpanego do budynku. Następnie z powietrza za rekuperatorem odbierane jest tzw. ukryte ciepło przy pomocy małej pompy ciepła powietrze/woda, które przekazywane jest do zasobnika ciepłej wody użytkowej. Opcjonalnie do centrali mogą zostać podłączone zewnętrzne kolektory słoneczne.